Video-Reviews. Challenge Accepted!

Αν και έχουμε αφήσει το site εδώ και καιρό στη μοίρα του, δεν το ξεχνάμε. Θα αναγεννηθεί, αλλά προς το παρόν έχουμε αφοσιωθεί στο νέο μας project, στο Spoiler Alert! Ένα site με video reviews για ταινίες, σειρές και βιβλία. Αν ενδιαφέρεστε, ρίχτε μια ματιά στις playlists των βίντεό μας για το Pop Corn Maniac, τους Βιβλιοσκώληκες και το Σήριαλ Killer και μπείτε στο site μας εδώ!

Να και μερικά από τα επεισόδια:

Η σελίδα μας στο Facebook.
Ακολουθήστε μας στο Twitter.
Δείτε τις φωτογραφίες μας στο Ιnstagram.

Μπίγαλης - Πωλίνα

Τη δεκαετία του '90 που μεγαλώναμε, μισούσα την ελληνική ποπ. Όχι ότι άκουγα μέταλ ή όπερα, αμερικάνικη και αγγλική ποπ άκουγα, άντε και λίγο ροκ. Τα τελευταία χρόνια όμως, που έγινε και καλτ, έχω λατρέψει εκείνη την κιτς εποχή με τη Μαντώ, το Δάντη και τον Μπίγαλη. Το Μπίγαλη ειδικά τον έχω ψηλά. Όχι για όλες τις ώρες, μόνο για τα κέφια, αλλά το cd με τα καλύτερά του παίζει συχνά το καλοκαίρι.
Ποιος να μου το'λεγε ότι κάποτε θα τον έβλεπα σε συναυλία?! Δε θα το πίστευα ποτέ, να όμως που έγινε κι αυτό! Όταν ο Γιώργος μου είπε για τη συναυλία Μπίγαλη - Πωλίνας στο Gagarin, πέταξα τη σκούφια μου. Φοβόμουν όμως και λίγο για το πώς θα είναι, περίμενα δύο γέρους χωρίς φωνή.
Δυο γέρους - αχμμμ...δυο μεγάλους ανθρώπους είδα, αλλά από φωνή έσκιζαν. Σα να μην πέρασε μια μέρα! Είχαμε μαζευτεί μεγάλη (σχετικά) παρέα και πήγαμε και περάσαμε τέλεια. Πρώτα μας έπαιξε μουσική ο τύπος που κάνει την κινηματογραφική εκπομπή στο MAD, δε θυμάμαι πώς λέγεται και ούτε θέλω να θυμηθώ. Το αντέξαμε.
Μετά βγήκε ο Μπίγαλης και έγινε ο χαμός. Είχε μαζί του έναν που έπαιζε κλασική κιθάρα και έναν στα πλήκτρα. Η υπόλοιπη μουσική play back, αλλά τα φωνητικά live και τέλεια. Όλος ο κόσμος στο γεμάτο Gagarin τραγουδούσε κάθε στίχο και χοροπηδούσε εκστατικά. Και αυτός αδύνατος, με ένα σακάκι πάνω από μια απλή μπλούζα, να χορεύει και να κάνει κι αστεία. Θεός.
Είπε όλες τις επιτυχίες του, πάνω από 15 τραγούδια.

Η Πώλίνα βγήκε αμέσως μετά, πιο αλλαγμένη, παχιά, αλλά με τζινάκι και μπλουζάκι με στάμπα και φωνή μια χαρά. Έκανε όμως το λάθος να έχει ως μόνη μουσική έναν με πλήκτρα κι έναν που έπαιζε σαξόφωνο και τσέλο. Πού πας μωρή Πωλίνα χωρίς ηλεκτρική κιθάρα ή ντραμς να τραγουδήσεις ποπ; Ξεκίνησε με άγνωστα τραγούδια της και ο κόσμος έμεινε μισός στο μαγαζί, από τις 11μιση. Προχώρησε στα γνωστά, αλλά με αυτή τη μουσική έπρεπε να φτάσει στο ρεφρέν για να καταλάβουμε ποιο τραγούδι έλεγε.

Ξαναβγήκε επιτέλους και ο Μπίγαλης στη σκηνή και ξεκίνησαν τα '60s. Κάπου εκεί φύγαμε, κουρασμένοι - παππούδες κι εμείς - απ'την ορθοστασία, να προλάβουμε και το μετρό.

Ήταν μια εμπειρία που έκλεισε τη χρονιά μας με κέφι και νοσταλγία. Το βίντεο είναι άθλιο ηχητικά, αλλά είναι μια απόδειξη πως το ζήσαμε κι αυτό!

Μέγαρο Μουσικής!

Η χρονιά μας έκλεισε με μια μέρα στην οποία κάναμε 3 νέα, για εμάς, πράγματα. Θα τα παρουσιάσουμε σε 3 ξεχωριστά posts, γιατί το κάθε ένα ήταν διαφορετική εμπειρία.

Το πρωί του Σαββάτου πήγαμε στο Μέγαρο Μουσικής, γιατί ήταν ένας χώρος που θέλαμε να επισκεφτούμε. Εγώ είχα πάει μια φορά πολύ μικρή σε μια ομιλία, με τη μητέρα μου και τον αδερφό μου και κάτι φίλους. Το μόνο που θυμάμαι είναι πόσο βαριόμουν, το σκοτάδι και τα μπροστινά καθίσματα. Και μετά, που κυλιόμασταν στα βουναλάκια με το γκαζόν που έχει δίπλα. Για το Γιώργο ήταν εντελώς νέος χώρος, αλλά και για μένα ουσιαστικά. Σαν χώρος μας άρεσε πολύ, όλα αυτά τα φώτα, τα εντυπωσιακά έργα τέχνης στους τοίχους, η μεγαλειώδης αίθουσα. 
Επιλέξαμε να πάμε στο Disney in Concert, για πολλούς λόγους: όσες άλλες εκδηλώσεις μας άρεσαν θα παρουσιάζονταν μαγνητοσκοπημένες κι εμείς θέλαμε κάτι πιο "ζωντανό". Επίσης η μουσική της Disney μας άρεσε και μας αρέσει, με αυτές τις ταινίες μεγαλώσαμε και τις αγαπήσαμε. Τέλος, το εισιτήριο ήταν πολύ πιο οικονομικό από άλλες εκδηλώσεις, 15 ευρώ το άτομο, άρα δε θα κλαίγαμε τα λεφτά μας, σε περίπτωση που απογοητευόμασταν.

Φυσικά δεν απογοητευτήκαμε. Η αίθουσα γέμισε και, όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρχαν πολλά παιδιά. Όλα φαίνονταν να είναι ήσυχα, εκτός από το κοριτσάκι δίπλα μας (κλασικά), που ήταν υπερκινητικό και συνεχώς σηκωνόταν, μιλούσε ασταμάτητα και δυνατά και η μάνα της της έλεγε πολύ ευγενικά να κάνει ησυχία, αλλά δεν της εξήγησε ούτε μία φορά γιατί. Αν δεν πεις στο παιδί ότι όλοι δίπλα του έχουν πληρώσει εισιτήριο και δεν επιτρέπεται να τους ενοχλείς, δεν πρόκειται να καταλάβει. Κι αν δεν το καταλαβαίνει, οφείλες να το πάρεις και να φύγεις, δε μπορείς να είσαι αγενής και να χαλάς σε όλους την εμπειρία. Κάποια στιγμή την αγριοκοίταξα, αλλά είμαι πολύ φλώρος για να τα λέω έξω απ'τα δόντια σε τέτοιους πρηξαρχίδηδες. Ουπς, ξέφυγα λιγάκι, και εδώ μιλάμε για το Μέγαρο, δεν πρέπει να βρίζω χεχε.

Πέρα λοιπόν από το σκατόπαιδο, όλα τα άλλα ήταν καταπληκτικά. Μείναμε άφωνοι με το πόση δουλειά έχει να κάνει ο μαέστρος, που διαβάζει τις παρτιτούρες όλων των οργάνων. Ήταν και νεότατος! Όλοι οι μουσικοί ήταν καταπληκτικοί και οι μελωδίες μας θύμισαν τις περισσότερες αγαπημένες μας ταινίες. Η αγαπημένη και των δυό μας ήταν το Lion King, με το οποίο υποτίθεται ότι τελείωνε και η παράσταση, όμως η ορχήστρα μας χάρισε ένα ακόμα τραγούδι, αυτό του σάουντρακ των Πειρατών της Καραϊβικής.

Πιο αναλυτικά, το "μενού" αποτελούνταν από τη μουσική των παρακάτω ταινιών:
Εισαγωγή Disney Classics
Ταρζάν
Η μικρή Γοργόνα
Ηρακλής
Μαίρη Πόππινς
Η Ωραία και το Τέρας
Αλλαντίν
Μουλάν
Η Παναγία των Παρισίων
Ο Βασιλιάς των λιονταριών 

Γενικά ήταν μια θετική εμπειρία. Δεν ήταν κάτι που μας κατέπληξε ούτε ήταν καλύτερο απ'ότι περιμέναμε. Ήταν όμως κάτι που θα θυμόμαστε και εγώ προσωπικά είμαι μέσα και για μελλοντικές επισκέψεις στο Μέγαρο Μουσικής, σε κάτι πιο κλασικό.

Ακολουθεί βίντεο με σκηνές που, επειδή κανονικά απαγορεύεται, με κίνδυνο της ζωής μου γύρισα με την άθλια κάμερα του κινητού μου, μόνο και μόνο για τις ανάγκες αυτού του τίμιου blog :p

One whole year together! Challenge Accepted!

Το 2012 ήταν η πρώτη χρονιά που ήμασταν ολόκληρη τη χρονιά μαζί. Άλλο ένα καινούριο πράγμα για μας, που έκανε τη χρονιά πανέμορφη, παρά τις δυσκολίες της. Το βιντεάκι που ακολουθεί κάνει ένα γρήγορο ταξίδι στις πιο ωραίες στιγμές μας. Μας ακολουθεί σε πάρτυ, ταξίδια, εκεί που είμαστε χαρούμενοι, εκεί που κρύβουμε μέσα μας τις στενοχώριες και το φόβο, εκεί που είμαστε πρησμένοι από 3-4 παραπάνω καλοκαιρινά κιλάκια, εκεί που τρέχουμε για να τα χάσουμε, εκεί που είμαστε με φίλους, εκεί που κάνουμε βιντεάκια για την πλάκα μας κι εκεί που- εντελώς κατά τύχη- μοιάζουμε με το Μίκη Θεοδωράκη!

Για όλα αυτά σε ευχαριστώ, μου χάρισες την πιο υπέροχη χρονιά!!

(ο Ιανουάριος λείπει, γιατί δεν είχα τίποτα γι'αυτόν, ούτε βίντεο ούτε φωτογραφίες..)

Σοκοτόπουλο

Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα το "σοκοτόπουλο" ήταν μια γευση - απωθημένο, μια γευση που ήθελα να τη δοκιμάσω πολλά χρόνια, από τότε που μου μπήκε η ιδέα από την ταινία chocolat. Δεν το τολμούσα όμως, γιατί πάντα τελευταία στιγμή δίσταζα, πιστεύοντας πως θα είναι αποτυχία και θα πάει χαμένο το κοτόπουλο... :p

Με αφορμή όμως αυτό το blog ήταν μια καλή ευκαιρία επιτέλους να το δοκιμάσω! Οπότε το είπα και στη spirou και αρχίσαμε να ψάχνουμε για συνταγές. Η μαμά συνταγή προέρχεται από την φυλή των Αζτέκων, των πρώτων καλλιεργητών των κακαόδεντρων. Περιλαμβάνει πάνω από 20 υλικά και είναι πανάρχαια! Ε, οκ είπαμε ας κάνουμε κάτι πιο απλό και λιγότερο επώδυνο για το στομάχι... Οπότε και βρήκαμε την συνταγή αυτής της θείτσας που το έχει απλουστεύσει αρκετά, κρατώντας τα βασικά του στοιχεία και χωρίς να το "μπασταρδεύει" ( υπήρχαν άλλες συνταγές με μερέντα και φυστικοβούτυρο).

Διαδικασία και συμπεράσματα στο απο πάνω βίντεο, το μόνο που έχω να προσθέσω από μεριάς μου είναι ότι για το δικό μου γούστο τουλάχιστον ήθελε και μια κουταλίτσα ζάχαρη (ή λίγο κέτσαπ ή ίσως και merenda γιατί όχι...) γιατί το κακάο πικρίζει λίγο. Κατά τα άλλα, είναι μια δυνατή συνταγή για ένα ξεχωριστό γεύμα!

Και εις άλλα με υγεία!

spirou: ας σημειωθεί ότι δε μου πολυαρέσει έτσι κι αλλιώς το κοτόπουλο!

Συμμετοχή σε Μαραθώνιο

Δεν είμαι αθλητικός τύπος. Ούτε ήμουν ούτε θα γίνω ποτέ. Εδώ και λίγους μήνες όμως άρχισα να κάνω μια στοιχείώδη "γυμναστική" μαζί με τη Spirou στο πλαίσιο μιας ισσοροπημένης διατροφής για λόγους υγείας και αδυνατίσματος.

Τότε προέκυψε η πρόκληση : Μάθαμε για τον Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών και μια φίλη μας πρότεινε να συμμετέχουμε. Επειδή λοιπόν μας αρέσουν οι προκλήσεις, και επειδή είδα πως όταν λέμε Μαραθώνιο δεν έννοούμε απαραίτητα 45 χιλιόμετρα, πήραμε μέρος. Η διαδρομή που διαλέξαμε ήταν η μικροτερη, αυτή των 5 χιλιομέτρων. Εδώ σημειώνω ότι η πρόκληση ουσιαστικά ήταν για μένα αφού η Spirou το είχε ξανακάνει στο παρελθόν.

Στις 11 Νοέμβρη ξυπνήσαμε νωρίς το πρωί, ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για το καλλιμάρμαρο πουτ ήταν το σημείο εκκίνησης. Έπρεπε να είμαστε εκεί στις 7 και μισή  οπότε τα σχετικά ελαφριά ρούχα που φορούσαμε επέτρεψαν στο πρωινό αγιάζι να μας ξυπνήσει για τα καλά...

Η συμμετοχή ήταν ομολογουμένως πάρα πολύ μεγάλη. Σχεδόν 10.000 άτομα έλαβαν μέρος, από όλες της ηλικίες. Οι περισσότεροι μάλιστα δεν έδειχναν να είναι αθλητές. Χωριστήκαμε σε 3 μπλόκ για να μην τρέχουμε "σαν μπουλούκι" και η εκκίνηση δόθηκε. Όπως είχαμε προαποφασίσει δεν τρέξαμε, αλλα περπατήσαμε με γρήγορο βήμα, για να απολαύσουμε και την άδεια από αυτοκίνητα, φασαρία και πανικό, Αθήνα. Η διαδρομή έφτανε λίγο μετά το δρομέα στο Hilton και έπειτα γυρίζαμε πίσω.

Και όντως η διαδρομή σε μια άδεια Αθήνα ήταν απολαυστική, αφού και ο καιρός εκείνη τη μέρα ήταν ιδανικός για μια τέτοια βόλτα. Χαμόγελα, πειράγματα και χαβαλές στο δρόμο, όχι μόνο από μας αλλα από πολλούς "δρομείς", ενώ ευκαιρία βρήκαν και βόλταραν στους άδειους δρόμους και παιδιά με με ποδήλατα και Roller Blades.

Μετά από κάτι λιγότερο από μια ώρα φτάσαμε κι εμείς στον τερματισμό. Τερματίσαμε από τους τελευαταίους (:p) όπως μαρτυρούσαν και τα τσιπάκια που είχαμε δέσει στα κορδόνια μας : στους τελευταίους 300 από 4692.

Αυτό βέβαια δεν έχει σημασία γιατί δεν ήταν μέρος της πρόκλησης (αλίμονο αν έπρεπε να πάω και καλά δεν θα τα κατάφερνα ποτέ :p ). Και πρέπει να σημειωθεί ότι χάσαμε 5-6 λεπτά στην εκκίνηση γιατί ήμασταν στο τελευαίο block :p

Κλείνοντας θα πώ ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία που θα την συνιστούσα, ενώ ταυτόχρονα είναι πολύ κοντά στον "ορισμό" των προκλήσεων που θα ακολουθήσουν σε αυτό το blog : Δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να το κάνω χωρίς κίνητρο από μόνος μου.